اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

رفتن به صفحه اصلی

ارائه مجازی مقاله

کد مقاله 1159

عنوان تبیین مدل ساختاری ناگویی هیجانی بر اساس خودآگاهی با نقش واسطه ای ذهنی سازی در زنان دارای نشانگان جسمانی سازی

نویسندگان صبا سالاروند - غلامرضا طالبی - شادی گلی

چکیده شیوع اختلال جسمانی سازی در جمعیت عمومی حدود 5 تا 7 درصد تخمین زده شده است. به همین دلیل این بیماری به یکی از نگرانی های رایج بیماران در مراقبت اولیه تبدیل شده است. شناخت نقش واسطه‌ای ذهنی‌سازی می‌تواند به طراحی مداخلات هدفمند در روان‌درمانی کمک کند. بر همین اساس پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل ساختاری ناگویی هیجانی بر اساس خودآگاهی با نقش واسطه ای ذهنی سازی در زنان دارای نشانگان جسمانی سازی انجام گردید. روش ها: این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی است که با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) انجام شده است. جامعه آماری این مطالعه کلیه زنان 18 تا60 سال مبتلا به نشانگان جسمانی سازی در استان اصفهان در سال 1403-1404 است. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که مقادیر ضرایب همبستگی بین متغیر ناگویی هیجانی با متغیر ذهنی سازی از لحاظ آماری معنادار (05/0p<) و با متغیر خودآگاهی معنادار نیست (05/0p>). همچنین یافته های مسیرهای غیرمستقیم نشان داد که ذهنی سازی نقش میانجی معناداری در رابطه با ناگویی هیجانی دارد ولی خودآگاهی بر ناگویی هیجانی با میانجی‌گری ذهنی‌سازی در زنان دارای نشانگان جسمانی سازی اثر غیرمستقیم ندارد. در این مطالعه با استفاده از روش بوت‌استرپ نشان داده شد که خودآگاهی بر ناگویی هیجانی با میانجی‌گری ذهنی‌سازی در زنان دارای نشانگان جسمانی سازی اثر غیرمستقیم ندارد. نتیجه گیری: ضعف در ذهنی‌سازی زنان دارای نشانگان جسمانی‌سازی را در چرخه‌ای از ناتوانی در پردازش عاطفه گرفتار می‌کند که بروز ناگویی هیجانی را تشدید می‌نماید . در نتیجه تقویت ظرفیت ذهنی‌سازی می‌تواند زمینه‌ساز کاهش دشواری در شناسایی و ابراز هیجان‌ها باشد و در بهبود این گروه از بیماران نقش کلیدی ایفا کند. واژگان کلیدی: ناگویی هیجانی - خودآگاهی - ذهنی سازی - نشانگان جسمانی سازی

فایل ها

فایل پوستر مقاله

محتوای ارائه مجازی مقاله

نظرات