اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

رفتن به صفحه اصلی

ارائه مجازی مقاله

کد مقاله 1286

عنوان اثر بخشی روان درمانی پویایی- ارتباط بر شرم و گناه در افراد مبتلا به اختلال وسواس- جبری

نویسندگان سحر شفیق - غلامرضا طالبی

چکیده مقدمه: اختلال وسواس ـ جبری با افکار مزاحم، رفتارهای اجباری و مشکلات هیجانی همراه است و افراد مبتلا معمولاً سطوح بالایی از شرم، گناه و خودانتقادی را تجربه میکنند (1, 2). رواندرمانی پویشی ـ ارتباطی با تمرکز بر تعارضهای هیجانی و الگوهای ارتباطی میتواند در کاهش مشکلات روانشناختی این بیماران مؤثر باشد (3-5). پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی این رویکرد بر شرم و گناه در افراد مبتلا به اختلال وسواس ـ جبری انجام شد. روشها: این پژوهش به شیوه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون همراه با گروه کنترل و مرحله پیگیری انجام شد. 36 نفر از افراد مبتلا به اختلال وسواس-جبری شهر اصفهان به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 18 نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش 16 جلسه درمان پویایی-ارتباط را دریافت کرد. شرم و گناه با پرسشنامه شرم و گناه SGQ ارزیابی و دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون بونفرونی تحلیل شد. یافتهها: نتایج نشان داد اثر اصلی زمان، اثر گروه و اثر تعاملی زمان در گروه بر شرم و گناه معنادار بود (05/0>P). همچنین، کاهش احساس شرم و گناه در گروه آزمایش در مرحله پیگیری نیز پایدار باقی ماند. نتیجهگیری: یافتهها نشان داد درمان پویایی-ارتباط میتواند بهطور معناداری احساس شرم و گناه را در افراد مبتلا به اختلال وسواس-جبری کاهش دهد و اثرات آن در طول زمان نیز حفظ شود. ازاینرو، استفاده از رواندرمانی پویشی ـ ارتباطی در برنامههای درمانی افراد مبتلا به اختلال وسواس ـ جبری پیشنهاد میشود.

محتوای ارائه مجازی مقاله

نظرات