اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

رفتن به صفحه اصلی

ارائه مجازی مقاله

کد مقاله 1285

عنوان اثربخشی رواندرمانی گروهی روابط ابژه بر عملکرد خویشتن و بین فردی در دانشجویان دارای نشانگان اختلال شخصیت وابسته

نویسندگان مریم السادات صولتی دهکردی - غلامرضا طالبی

چکیده مقدمه: اختلال شخصیت وابسته با نیاز مفرط به مراقبت، ترس از جدایی و مشکلات قابلتوجه در عملکرد خویشتن و روابط بینفردی همراه است (1, 2). رواندرمانی روابط ابژه با تمرکز بر الگوهای درونیشده روابط، ساختار خویشتن و تجربههای بینفردی میتواند به بهبود کارکرد روانشناختی افراد مبتلا به مشکلات شخصیت کمک کند (3-5). پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رواندرمانی گروهی روابط ابژه بر عملکرد خویشتن و بینفردی در دانشجویان دارای نشانگان اختلال شخصیت وابسته انجام شد. روشها: این پژوهش به شیوه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون همراه با گروه کنترل و مرحله پیگیری انجام شد. 36 نفر از دانشجویان دارای نشانگان اختلال شخصیت وابسته شهر اصفهان به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 18 نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش 14 جلسه درمان روابط ابژه را دریافت کرد. دادهها از طریق مقیاس عملکرد خویشتن و بینفردی جمعآوری شد و پس از ورود به نرمافزار SPSS نسخه 26، با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی مورد تجزیهوتحلیل قرار گرفت. یافتهها: نتایج نشان داد اثر اصلی زمان، اثر گروه و اثر تعاملی زمان در گروه بر عملکرد خویشتن و بینفردی معنادار بود و در مرحله پیگیری نیز پایدار باقی ماند (05/0>P). نتیجهگیری: یافتهها نشان داد رواندرمانی گروهی روابط ابژه بهطور معناداری عملکرد خویشتن و بینفردی دانشجویان دارای نشانگان اختلال شخصیت وابسته را بهبود میبخشد. ازاینرو، استفاده از این رویکرد در برنامههای درمانی پیشنهاد میشود.

محتوای ارائه مجازی مقاله

نظرات