اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

رفتن به صفحه اصلی

ارائه مجازی مقاله

کد مقاله 1272

عنوان اثربخشی طرحواره درمانی بر ابعاد فراهیجانی منفی، تحمل آشفتگی و تحمل ناپذیری بلاتکلیفی در زنان مبتلا به روماتیسم

نویسندگان مهسا کریم اللهی - حمیدرضا نوری

چکیده مقدمه: روماتیسم (آرتریت روماتوئید) یک بیماری خودایمنی مزمن و پیشرونده با ماهیت التهابی است که با درد، خشکی مفاصل، تخریب بافتی و کاهش عملکرد جسمانی همراه بوده و میتواند پیامدهای روانشناختی قابلتوجهی ایجاد کند (1, 2). شواهد نشان میدهد بیماران مبتلا به روماتیسم در معرض افزایش هیجانات منفی، کاهش تحمل آشفتگی و دشواری در سازگاری با عدم قطعیتهای مرتبط با بیماری قرار دارند (3-5). پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحوارهدرمانی بر ابعاد فراهیجانی منفی، تحمل آشفتگی و تحملناپذیری بلاتکلیفی در زنان مبتلا به روماتیسم انجام شد. روشها: نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری یکماهه همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان مبتلا به روماتیسم مراجعهکننده به بیمارستان تخصصی الزهرا اصفهان در سال 1403 بود. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از زنان مبتلا به روماتیسم بود که با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامههای فراهیجان میتمانسگروبر (MCQ)، تحمل آشفتگی سیمونز و گاهر (DTS) و تحملناپذیری بلاتکلیفی فریستون (IUS) بود. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که طرحوارهدرمانی بر کاهش ابعاد فراهیجانی منفی، افزایش تحمل آشفتگی و کاهش تحملناپذیری بلاتکلیفی در زنان مبتلا به روماتیسم تأثیر معناداری دارد (05/0>p). نتیجهگیری: بر اساس یافتهها نتیجهگیری میشود که میتوان از طرحوارهدرمانی بهعنوان یک مداخله روانشناختی مؤثر برای بهبود ظرفیتهای هیجانی و روانشناختی زنان مبتلا به روماتیسم بهره برد.

محتوای ارائه مجازی مقاله

نظرات