سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

پیامدهای یادداشتنویسی و نوشتن ابرازی در بیماران پیوند سلولهای بنیادی خونساز: یک مرور نظاممند

نویسندگان :

زهرا شریفی¹ فاطمه سلمانی² مریم مقیمیان³

1- دانشگاه ازاد نجف اباد 2- دانشگاه ازاد نجف اباد 3- دانشگاه ازاد نجف اباد

کلمات کلیدی :

کیفیت زندگی،پیوند مغز استخوان،پیوند سلولهای بنیادی خونساز،یادداشتنویسی،نوشتن ابرازی

چکیده :

مقدمه: بیماران کاندید یا دریافتکننده پیوند سلولهای بنیادی خونساز (HCT) با عوارض جسمی سنگین، دیسترس روانی و کاهش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت در طول مراحل مختلف درمان و دوره پس از آن مواجه میشوند [1]. مداخلات روانی-اجتماعی کمهزینه و غیرتهاجمی مانند یادداشتنویسی و نوشتن ابرازی (Expressive Writing) به عنوان روشهای مکمل جهت تسهیل سازگاری هیجانی پیشنهاد شدهاند [2]. این مطالعه مرور نظاممند با هدف تعیین پیامدهای بالینی، اثربخشی و زمانبندی بهینه مداخلات مبتنی بر نوشتن در بیماران بزرگسال پیوند سلولهای بنیادی انجام شد [1, 3]. روشها: این مطالعه بر اساس راهنمای PRISMA طراحی و اجرا گردید [3]. جستجوی جامع و ساختاریافته در پایگاههای داده معتبر بینالمللی شامل PubMed، Scopus، Web of Science و Cochrane Library جهت یافتن تمامی کارآزماییهای بالینی تصادفیسازیشده و مطالعات مداخلهای ارزیابیکننده برنامههای ساختاریافته نوشتن در بیماران بزرگسال HCT صورت گرفت [3]. ارزیابی خطر تورش و کیفیت مقالات واردشده بر اساس ابزارهای استاندارد ارزیابی انتقادی انجام شد [1, 4]. یافتهها: تحلیل ترکیبی یافتهها نشان داد که اثربخشی درمانی روشهای مختلف نوشتن (نوشتن ابرازی، نوشتن کمکی یا Expressive Helping و ثبت روزانه احوالات) وابستگی شدیدی به زمانبندی اجرای مداخله دارد [4]. شواهد کارآزماییهای بالینی نشان میدهد اجرای مداخله Expressive Helping در دوره حاد پیوند (Peritransplant) تغییر معنیداری در کاهش دیسترس حاد یا عوارض جسمی ایجاد نمیکند [3]. در مقابل، ارائه این مداخله به بازماندگان بلندمدت (حداقل 9 ماه پس از پیوند) که دارای دیسترس پایدار بودند، منجر به کاهش معنیدار دیسترس عمومی، کاهش اعراض جسمانی و ارتقای چشمگیر کیفیت زندگی مربوط به سلامت (HRQoL) گردید (p < 0.05) [1, 3]. همچنین یادداشتنویسی هدایتشده، پردازش شناختی و رشد پس از سانحه را تسهیل نمود [5]. نتیجهگیری: یادداشتنویسی ابرازی یک مداخله حمایتی مقیاسپذیر و کمهزینه برای بیماران پیوند سلولهای بنیادی است، مشروط بر آنکه در فواصل زمانی مناسب پس از پیوند ارائه گردد [1, 5]. با توجه به عدم اثربخشی این روش در فاز حاد پیوند، پیشنهاد میشود برنامههای یادداشتنویسی به طور هدفمند برای بازماندگانی که حداقل 9 ماه از پیوند آنها گذشته و دچار دیسترس پایدار هستند در برنامه مراقبتهای حمایتی ادغام شود [2, 3].