سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

بررسی تجربه زیسته کادر درمان بیمارستان دکتر شریعتی اصفهان در مواجهه با خودکشی همکاران

نویسندگان :

آرمان ملک خویان¹ حمیدرضا نیک یار² آزاده ملکیان³ آرزو وسیلی⁴

1- دانشگاه آزاد نجف آباد - دانشکده پزشکی 2- دانشگاه آزاد نجف آباد 3- دانشگاه آزاد نجف آباد - دانشکده پزشکی 4- دانشگاه آزاد نجف آباد - دانشکده پزشکی

کلمات کلیدی :

خودکشی،کادر درمان،پیشگیری از خودکشی،پدیدار شناسی،ایران

چکیده :

مقدمه و هدف: خودکشی یکی از معضلات مهم سلامت عمومی است و کادر درمان بهدلیل فشارهای شغلی، فرسودگی و دسترسی به ابزارهای کشنده، در معرض خطر بالاتری قرار دارند. تأثیر روانی خودکشی یک همکار بر بازماندگانِ شاغل در محیطهای درمانی، بهویژه در بافت فرهنگی ایران، کمتر بررسی شده است. این مطالعه با هدف تبیین تجربهی زیستهی کادر درمان بیمارستان دکتر شریعتی اصفهان در مواجهه با خودکشی همکاران انجام شد. روششناسی: مطالعهای کیفی با رویکرد پدیدارشناسی توصیفی طراحی شد. 11 نفر از کادر درمان (پرستاری و اتاق عمل) که با دستکم یک مورد خودکشی همکار در سالهای 1402 تا 1405 مواجهه داشتند، بهصورت هدفمند انتخاب شدند. دادهها با مصاحبههای نیمهساختاریافته و روایی جمعآوری و با روش هفتمرحلهای کلایزی، همراه با قوس هرمنوتیکی ریکور، تحلیل شدند. یافتهها: پنج مضمون اصلی استخراج شد: (1) شوک عاطفی چندلایه (ناباوری، اندوه، خشم، عذاب وجدان)؛ (2) همانندسازی وجودی و ادراک تهدید شخصی (پذیرش خطر خودکشی برای خویشتن، تشدیدشده با دانش دارویی و دسترسی آسان به مواد کشنده)؛ (3) فروپاشی سرمایهی معنوی و بحران معنا (پوچی، بیعدالتی اقتصادی و زوال کرامت شغلی)؛ (4) خلأ پسانگری سازمانی (حمایتهای واکنشی، تابوی گفتوگو، انگ درمان روانی و فضای تنبیهمحور)؛ و (5) تسهیلگری محیطی (دسترسی آسان به ابزار مرگ بهعنوان کاتالیزور، نه علت اصلی). ساختار بنیادین تجربه، «سهگانهی گسست انباشتی» (گسست از خود، دیگری و نظام) و جوهرهی مرکزی آن «سرگردانی همدلانه در خلأ ارزشی و ساختاری» بود. نتیجهگیری: خودکشی همکار در میان کادر درمان، بحرانی وجودی و ساختاری است. پیوندهای خانوادگی و سرمایهی معنوی، قویترین عوامل محافظتی و ناکارآمدی نظام حمایتی و دسترسی آسان به ابزار مرگ، مهمترین عوامل تشدیدکننده بودند. این یافتهها ضرورت اجرای پروتکلهای پسانگری پیشگیرانه، حمایت روانی روتین، انگزدایی از درمان روانی و کنترل دقیق داروهای پرخطر را آشکار میسازد