سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

اثربخشی روان درمانی پویشی فشرده کوتاه مدت بر عملکرد خویشتن و بین فردی در اختلال شخصیت خودشیفته

نویسندگان :

الهام یثربی¹ غلامرضا طالبی²

1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد 2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

کلمات کلیدی :

اختلال شخصیت خودشیفته،عملکرد شخصیت،روابط بینفردی،رواندرمانی پویشی،اختلالات شخصیت

چکیده :

مقدمه: اختلال شخصیت خودشیفته با الگوهای فراگیر خودبزرگبینی، نیاز مفرط به تحسین و نقص در عملکرد خویشتن و بینفردی مشخص میشود و با مشکلات قابلتوجه روانشناختی و روابط بینفردی همراه است (1،2). بر اساس مدل جایگزین اختلالات شخصیت در DSM-5، اختلال در عملکرد خویشتن و بینفردی هسته اصلی آسیبشناسی شخصیت را تشکیل میدهد (3). رواندرمانی پویشی فشرده کوتاهمدت با هدف قرار دادن تعارضهای هیجانی ناهشیار و دفاعهای ناسازگار، در بهبود عملکرد شخصیت و روابط بینفردی اثربخش گزارش شده است (4،5). پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رواندرمانی پویشی فشرده کوتاهمدت بر عملکرد خویشتن و بینفردی افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته انجام شد. روشها: این پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری دوماهه انجام شد. تعداد 30 نفر از افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر اصفهان در سال 1404 به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش 20 جلسه رواندرمانی پویشی فشرده کوتاهمدت دریافت کرد و گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از مقیاس عملکرد خویشتن و بینفردی گردآوری و با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرمافزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد عملکرد خویشتن و عملکرد بینفردی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بهطور معناداری بهبود یافت و این تغییرات در مرحله پیگیری نیز پایدار بود (05/0>P). نتیجهگیری: رواندرمانی پویشی فشرده کوتاهمدت با بهبود عملکرد خویشتن و بینفردی، میتواند مداخلهای مؤثر برای ارتقای عملکرد شخصیت در افراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته باشد.