سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

اثربخشی درمان ذهنی سازی بر انعطاف پذیری شناختی در افراد مبتلا به نشانگان شخصیت اجتنابی

نویسندگان :

فرید منوچهری¹ غلامرضا طالبی²

1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد 2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

کلمات کلیدی :

درمان مبتنی بر ذهنیسازی،انعطافپذیری شناختی،نشانگان شخصیت اجتنابی

چکیده :

مقدمه: نشانگان شخصیت اجتنابی با بازداری اجتماعی، احساس بیکفایتی و حساسیت به ارزیابی منفی مشخص میشود و با نقص در ذهنیسازی و انعطافپذیری شناختی همراه است (1،2). درمان مبتنی بر ذهنیسازی با تقویت توانایی درک حالات ذهنی خود و دیگران، میتواند عملکرد شناختی و تنظیم هیجان را بهبود بخشد (3). با این حال، شواهد درباره اثربخشی آن بر انعطافپذیری شناختی در افراد دارای نشانگان شخصیت اجتنابی محدود است (4،5). این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنیسازی بر انعطافپذیری شناختی انجام شد. روشها: این پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون، پیگیری دوماهه و گروه کنترل بود. 36 نفر از افراد مبتلا به نشانگان شخصیت اجتنابی بهصورت تصادفی در گروه آزمایش (18 نفر) و کنترل (18 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش 12 جلسه 90 دقیقهای درمان مبتنی بر ذهنیسازی دریافت کرد. انعطافپذیری شناختی با پرسشنامه CFI ارزیابی و دادهها با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون بونفرونی تحلیل شد. یافتهها: میانگین نمره انعطافپذیری شناختی در گروه آزمایش از 80.9±9.5 به 101.8±8.7 در پسآزمون و 99.6±9.1 در پیگیری دوماهه افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل بهترتیب 81.7±10.2، 83.4±9.8 و 82.9±10.1 بود در حالیکه در گروه کنترل تغییر محسوسی مشاهده نشد. اثر زمان (F=29.84، P<0.001، ηp²=0.47) و اثر متقابل زمان×گروه (F=18.92، P<0.001، ηp²=0.36) معنادار بود. نتیجهگیری: درمان مبتنی بر ذهنیسازی موجب بهبود معنادار و نسبتاً پایدار انعطافپذیری شناختی در افراد مبتلا به نشانگان شخصیت اجتنابی شد و میتواند بهعنوان مداخلهای مؤثر برای ارتقای عملکرد شناختی این افراد مورد استفاده قرار گیرد.