سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

چالشهای پیشگیری از سقوط در محیطهای بیمارستان: مرور راهکارهای مداخلهای و ساختاری

نویسندگان :

مهسا عسگری¹ محمد حسن عبدی اردستانی² مهتاب السادات سیدین³

1- دانشگاه آزاد نجف آباد 2- دانشگاه علوم پزشکی اصفهان 3- دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

کلمات کلیدی :

ایمنی بیمار،پیشگیری از سقوط،مدیریت خطر سقوط،مداخلات ساختاری،مقیاس مورس،پایش پس از سقوط،فرهنگ ایمنی

چکیده :

عنوان: چالشهای پیشگیری از سقوط در محیطهای بیمارستان: مرور راهکارهای مداخلهای و ساختاری مقدمه: ایمنی بیمار بهعنوان یکی از اساسیترین ارکان کیفیت خدمات سلامت، نقشی تعیینکننده در کاهش خطاهای قابل پیشگیری و عوارض ناخواسته ناشی از مراقبت دارد. [1]سقوط بیماران یکی از رخدادهای ناخواسته شایع در محیطهای درمانی است که میتواند منجر به آسیب جسمی، افزایش مدت بستری، تحمیل هزینههای اضافی و کاهش اعتماد بیمار و خانواده شود. با توجه به تفاوتهای بالینی و محیطی میان بیمارستانهای عمومی و مراکز روانپزشکی، پیشگیری و مدیریت خطر سقوط نیازمند رویکردی چندبعدی، متناسب با ویژگیهای بیماران و شرایط محیطی است.[2] این مطالعه با هدف شناسایی چالشهای پیشگیری از سقوط و بررسی راهکارهای مداخلهای و ساختاری مؤثر در محیطهای بیمارستانی انجام شد. روشها: این پژوهش با رویکرد مرور روایتی (Narrative Review) انجام شد. مطالعات مرتبط با ایمنی بیمار، عوامل خطر سقوط و راهکارهای پیشگیری و مدیریت سقوط در منابع علمی مرتبط بررسی گردید. علاوه بر شواهد موجود در متون علمی، تجربیات اجرایی و مستندات حاصل از فرآیندهای نظارت، مدیریت خطر و ایمنی بیمار در دو محیط درمانی عمومی و روانپزشکی نیز بهصورت روایتی مورد تحلیل قرار گرفت. تمرکز اصلی بر شناسایی عوامل انسانی، محیطی و ساختاری مؤثر بر سقوط و بررسی مداخلات قابل اجرا برای کاهش خطر و مدیریت مؤثر بیمار پس از وقوع سقوط بود. یافتهها: یافتهها نشان دادند که عوامل مؤثر بر سقوط را میتوان در دو سطح انسانی و ساختاری مورد بررسی قرار داد. در سطح انسانی، کمبود نیروی انسانی، خستگی کارکنان، ضعف در انتقال اطلاعات بین شیفتها، شناسایی ناکافی بیماران پرخطر و عدم تداوم پایش از عوامل مهم افزایشدهنده خطر سقوط بودند. [2،3]در سطح ساختاری نیز طراحی نامناسب فضای بستری، ارتفاع نامتناسب تخت، وضعیت نامناسب تجهیزات جانبی تخت، نورپردازی ناکافی و نبود تجهیزات هشداردهنده متناسب با نیاز بیماران از عوامل قابل توجه شناسایی شدند. مداخلات مؤثر شامل اصلاح و کاهش ارتفاع تختها، بازنگری در وضعیت بدساید و حذف عوامل خطر مرتبط با گیرکردن اندام هنگام جابهجایی، انتقال بیماران پس از سقوط به محل دارای دید مستقیم و نزدیک ایستگاه پرستاری، ارزیابی مجدد خطر سقوط با استفاده از مقیاس مورس، پایش ویژه 24 ساعته پس از سقوط و تقویت فرآیند تحویل و تحول بین شیفتی بود. در فرآیند پس از سقوط، بازارزیابی خطر با توجه به تغییرات وضعیت بیمار و داروهای مصرفی و ثبت نتیجه در مستندات پرستاری مورد تأکید قرار گرفت.[4] همچنین، پایش دقیق علائم حیاتی و سطح هوشیاری در ساعات اولیه و ادامه نظارت بر وضعیت عمومی بیمار در ساعات بعدی، با هدف شناسایی سریع عوارض احتمالی مورد توجه قرار گرفت. معرفی صریح بیمار سقوطکرده بهعنوان بیمار پرخطر در تحویل شیفت و انتقال کامل اقدامات انجامشده، دستورات پزشکی و موارد نیازمند پیگیری نیز بهعنوان بخشی از مداخله ارتباطی و مدیریتی مورد استفاده قرار گرفت.[5] نتیجهگیری: پیشگیری از سقوط یک مداخله تکبعدی نیست و اثربخشی آن مستلزم ترکیب مداخلات انسانی، ساختاری، محیطی و مراقبتی است. اصلاح عوامل خطر محیطی، بهویژه وضعیت تخت و تجهیزات جانبی، در کنار شناسایی و بازارزیابی مستمر بیماران پرخطر، پایش ساختاریافته پس از سقوط و تقویت ارتباط بین شیفتها، میتواند چارچوبی عملی برای کاهش خطر سقوط و پیشگیری از سقوط مجدد فراهم کند. بعلاوه این رویکرد در مراکز روانپزشکی، با توجه به ویژگیهای خاص بیماران و پیچیدگیهای محیط درمان، اهمیت بیشتری داشته و ضرورت طراحی مداخلات متناسب با شرایط هر مرکز را نشان میدهد. واژگان کلیدی: ایمنی بیمار، پیشگیری از سقوط، مدیریت خطر سقوط، مداخلات ساختاری، مقیاس مورس، پایش پس از سقوط، فرهنگ ایمنی.