سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

آمنوره اولیه طولانیمدت مرتبط با احتمال آسیب هیپوفیز در دوران کودکی در یک زن 42 ساله: گزارش یک مورد

نویسندگان :

نگین جزایری نژاد¹ ریحانه عباسی²

1- Department of Nursing and Midwifery, MMS.C., Islamic Azad University, Mashhad, Iran 2- Department of Nursing and Midwifery, MMS.C., Islamic Azad University, Mashhad, Iran

کلمات کلیدی :

Amenorrhea،Hypogonadism،Hormone Replacement Therapy،Estrogen Replacement Therapy،Dyspareunia،Sexual Health

چکیده :

زمینه: آمنوره اولیه ممکن است ناشی از اختلالات محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد باشد. پیگیری طولانیمدت در مواردی که تشخیص از دوران کودکی مطرح شده و سوابق پزشکی در دسترس نیست، اهمیت دارد (1, 2). این گزارش، درمان طولانیمدت جایگزینی هورمونی را در یک زن مبتلا به آمنوره اولیه و سابقه احتمالی آسیب هیپوفیز در دوران کودکی توصیف میکند. روش: یافتههای بالینی، آزمایشگاهی و سونوگرافی لگن یک زن 42 ساله مبتلا به آمنوره اولیه بررسی شد. سابقه ضربه به سر در دوران کودکی، درمان جایگزینی هورمونی، پاسخ قاعدگی و علائم کمبود استروژن مورد توجه قرار گرفت. یافته ها: بیمار هرگز منارک خودبهخودی نداشته است. در ششسالگی، پس از سقوط از تاب، طبق گزارش بیمار احتمال درگیری هیپوفیز مطرح شده بود؛ بااینحال، سوابق پزشکی و تصویربرداری در دسترس نبود. از 18 سالگی، درمان دورهای با استروژن کونژوگه و مدروکسیپروژسترون آغاز شد و به مدت 24 سال ادامه یافت. وی متعاقباً دچار کاهش خونریزی ناشی از قطع هورمون، خشکی واژن، دیسپارونی و کاهش میل جنسی شد. صفات ثانویه جنسی طبیعی بودند. آزمایشها LH برابر 10 IU/L، FSH برابر 5 IU/L و استرادیول برابر 12 pg/mL را نشان دادند و TSH و پرولاکتین طبیعی بودند. سونوگرافی لگن ناهنجاری ساختاری نشان نداد و ضخامت آندومتر 5 میلیمتر بود. هیپوگنادیسم مرکزی مزمن مطرح شد، اما علت آن قابل تأیید نبود. نتیجهگیری: زنان مبتلا به آمنوره اولیه که تحت درمان جایگزینی هورمونی قرار دارند، نیازمند ارزیابی دورهای فراتر از بررسی خونریزی قاعدگی هستند (3, 4). وضعیت هورمونی، کمبود استروژن، سلامت جنسی، سلامت استخوان، کیفیت زندگی و تغییرات مرتبط با سن باروری باید مورد توجه قرار گیرند (5). در صورت نبود سوابق دوران کودکی، سابقه تروما باید با احتیاط تفسیر شود و نباید بهعنوان شواهد قطعی اختلال عملکرد هیپوفیز پس از تروما در نظر گرفته شود.