سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

اثربخشی روان درمانی گروهی روانپویشی بین فردی بر عملکرد خویشتن و بین فردی در افراد دارای نشانگان شخصیت اجتنابی

نویسندگان :

عرفان ایلیا¹ غلامرضا طالبی²

1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد خمینی شهر 2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

کلمات کلیدی :

اختلالات شخصیت،رواندرمانی،روابط بین فردی،خودپنداره

چکیده :

مقدمه: نشانگان شخصیت اجتنابی با احساس بیکفایتی، ترس از طرد شدن، حساسیت به ارزیابی منفی و مشکلات پایدار بینفردی همراه است و عملکرد خویشتن و سازگاری اجتماعی را تحت تأثیر قرار میدهد (1، 2). مدل جایگزین DSM-5 بر نقش اختلال در حوزههایی مانند هویت، خودراهبری، همدلی و صمیمیت در مشکلات شخصیت تأکید دارد (3). رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی با تمرکز بر الگوهای ارتباطی و تجربههای هیجانی، میتواند در بهبود کارکردهای روانشناختی و روابط بینفردی مؤثر باشد (4، 5). پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی بر عملکرد خویشتن و بینفردی در افراد دارای نشانگان شخصیت اجتنابی انجام شد. روشها: این پژوهش به شیوه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون، گروه کنترل و پیگیری انجام شد. 36 فرد دارای نشانگان شخصیت اجتنابی در شهر اصفهان بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش 16 جلسه رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی دریافت کرد. عملکرد خویشتن و بینفردی با پرسشنامههای SMSP و فترو سنجیده و دادهها با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون بونفرونی تحلیل شد. یافتهها: نتایج نشان داد رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی موجب بهبود معنادار عملکرد خویشتن و عملکرد بینفردی شرکتکنندگان شد (05/0>P). همچنین، اثرات مداخله در مرحله پیگیری حفظ شد که بیانگر تداوم تغییرات ایجادشده بود. نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی میتواند از طریق افزایش آگاهی نسبت به الگوهای ارتباطی، بهبود تنظیم هیجانی و اصلاح روابط بینفردی، عملکرد خویشتن و تعاملات اجتماعی افراد دارای نشانگان شخصیت اجتنابی را ارتقا دهد.