سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

اثربخشی روان درمانی گروهی روانپویشی بین فردی بر ابعاد قدرتمندی ایگو در افراد مبتلا به پرخوری عصبی

نویسندگان :

علی عمادی¹ غلامرضا طالبی² حمیدرضا عریضی سامانی³ بهارک جهاندار⁴

1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد 2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد 3- دانشگاه اصفهان 4- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

کلمات کلیدی :

پرخوری عصبی،رواندرمانی گروهی،روابط بینفردی،سازگاری روانشناختی،رواندرمانی

چکیده :

مقدمه: اختلال پرخوری عصبی با دورههای مکرر پرخوری و رفتارهای جبرانی افراطی مشخص میشود و با نقص در قدرتمندی ایگو، ناتوانی در تنظیم عواطف و ناپایداری در روابط بینفردی همراه است(1 , 2). رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی با تمرکز بر پویاییهای روانی درونفردی و بین فردی و بهبود الگوهای ارتباطی، توانایی فرد را در تقویت ساختار روانی و انسجام ایگو افزایش میدهد(3). با این حال، شواهد در مورد اثربخشی این رویکرد بر ابعاد قدرتمندی ایگو در افراد مبتلا به پرخوری عصبی همچنان محدود است (4 , 5). از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی بر ابعاد قدرتمندی ایگو در افراد مبتلا به پرخوری عصبی انجام شد. روشها: این پژوهش یک مطالعه نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون همراه با گروه کنترل و پیگیری دوماهه بود. 36 فرد مبتلا به پرخوری عصبی به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (18 نفر) و گروه کنترل (18 نفر) جایدهی شدند. گروه آزمایش 16 جلسه 90 دقیقهای رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل در لیست انتظار قرار گرفتند. ابعاد قدرتمندی ایگو با استفاده از پرسشنامه استاندارد قدرتمندی ایگو ESQ)) سنجیده شد. دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. یافتهها: میانگین نمره قدرتمندی ایگو در گروه آزمایش از 80.9±9.5 به 101.8±8.7 در پسآزمون و 99.6±9.1 در پیگیری دوماهه افزایش یافت، در حالی که در گروه کنترل بهترتیب 81.7±10.2، 83.4±9.8 و 82.9±10.1 بود در حالیکه در گروه کنترل تغییر محسوسی مشاهده نشد. اثر زمان (F=29.84، P<0.001، ηp²=0.47) و اثر متقابل زمان×گروه (F=18.92، P<0.001، ηp²=0.36) معنادار بود. نتیجهگیری: رواندرمانی گروهی روانپویشی بینفردی موجب بهبود معنادار و نسبی قدرتمندی و ساختار ایگو و بهبود کارکردهای انطباقی آن در افراد مبتلا به پرخوری عصبی است و میتواند بهعنوان مداخلهای مؤثر برای ارتقای عملکرد شناختی این افراد مورد استفاده قرار گیرد.