سامانه همایش های دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد

صفحه اصلی / اولین همایش بین المللی تحول خدمات سلامت: تلفیق مراقبت، درمان، بازتوانی و امیدبخشی

پیش بینی شدت علائم سندرم روده تحریک پذیر بر اساس خودکارآمدی و اضطراب بیماری

نویسندگان :

حسین حاجی علی اکبری¹ عباس مختاری² امیرحسین نادری یکتا³

1- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد 2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد 3- دانشگاه آزاد اصفهان (خوراسگان)

کلمات کلیدی :

سندرم روده تحریکپذیر،اضطراب،خودکارآمدی،تحلیل رگرسیون،سندرم

چکیده :

مقدمه: سندرم روده تحریکپذیر یکی از شایعترین اختلالات عملکردی دستگاه گوارش است که علاوه بر عوامل زیستی، تحت تأثیر عوامل روانشناختی قرار دارد و میتواند کیفیت زندگی بیماران را بهطور قابلتوجهی کاهش دهد (1, 2). از جمله عوامل روانشناختی مؤثر بر شدت علائم این بیماری میتوان به خودکارآمدی و اضطراب بیماری اشاره کرد که نقش مهمی در نحوه سازگاری بیماران و مدیریت علائم ایفا میکنند (3-5)، پژوهش حاضر با هدف پیشبینی شدت علائم سندرم روده تحریکپذیر بر اساس خودکارآمدی و اضطراب بیماری انجام شد. روشها: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی مبتلایان به سندرم روده تحریکپذیر مراجعهکننده به مراکز درمانی شهر اصفهان در سال 1404-1403 بود که از میان آنان 200 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس شدت علائم سندرم روده تحریکپذیر FS-BSS، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی GSES و مقیاس اضطراب بیماری IAS بود. دادهها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که خودکارآمدی بهصورت منفی و معناداری شدت علائم سندرم روده تحریکپذیر را پیشبینی میکند (01/0>P). همچنین، اضطراب بیماری پیشبینیکننده مثبت و معنادار شدت علائم بود (01/0>P)، بهگونهای که کاهش خودکارآمدی و افزایش اضطراب بیماری با افزایش شدت علائم سندرم روده تحریکپذیر همراه بود. نتیجهگیری: یافتهها نشان داد که خودکارآمدی و اضطراب بیماری از پیشبینیکنندههای مهم شدت علائم سندرم روده تحریکپذیر هستند. بنابراین، توجه به تقویت خودکارآمدی و کاهش اضطراب بیماری در مداخلات روانشناختی میتواند به کاهش شدت علائم و بهبود مدیریت بیماری کمک کند.